...............................................................................................
.....................................................
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
...........................Next Station สยาม .......................
ผมชอบอยู่คนเดียวครับ
ชอบยืนพิงรอยต่อระหว่างโบกี้รถไฟฟ้า
ชอบมองออกไปนอกหน้าต่าง
ชอบทำตัวเดียวดาย
..............
.....
ชอบฟังเสียงของสาวแว่นคนหนึ่ง เสียงวางแว่นตาไว้บนหนังสือเล่มหนึ่ง
ชอบจ้องมองใบหน้าที่แท้จริงภายใต้แว่นใส ๆ ใบหน้าสวย ๆ
ชอบจ้องมองทันตแพทย์สาวฝึกหัด ที่ปิดบังใบหน้าไว้ด้วย mask และอะไรต่าง ๆ นานา
สังเกตแก้มของทันตะแพทย์สาวคนนั้น หลังถอด mask แล้ววางอยู่ข้าง ๆ ตัวผม
.....................เอานิ้วชี้ จิ้มลงไปบนแก้มของเธอ
..............................
ที่ด้านนอกของขบวนรถ ฝั่งตรงข้าม
ผมจ้องมองคุณอยู่
ใครสักคน ที่ยืนรอรถไฟฟ้าชบวนสุดท้าย อย่างเดียวดาย
การเป็นคนมองโลกในแง่ดีของผม
ทำให้ผมเข้าใจว่า.........
............เธออาจจะแค่รอ สักพัก แล้วขบวนสุดท้ายก็มารับ ทั้งรอยยิ้ม
ทิ้งตัวลงบนเบาะนั่งว่างเปล่า
จ้องมองเก้าอี้ที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน
ปลายทางของเธอ คือที่ไหนสักแห่ง ผมไม่อาจรู้
ผมบังเอิญแค่สวนทางกับเธอ ในขบวนสุดท้าย
.....................
........
ถ้าผมเป็นโลก............
ผู้หญิงเหล่านี้ อาจจะเป็นดาวพลูโต
เราก้าวเดินกันมานานแสนนาน
เพื่อที่จะ เดินมาสวนกัน ตรงจุดตัดนั้น....................................
....................
ดาวพลูโต อาจจะเป็นเพียงชื่อที่เราลืมไปแล้ว พอ ๆ กับ 134340
เธอไม่ได้เป็นอะไรอีกแล้ว ในจักรวาลของเรา
แต่เธอ......
ก็ยังคงเดินมาสวนทางกับผม แม้ว่าผมจะจำเธอไม่ได้เลยก็ตาม
..................................................
แปลกดีนะ
จู่ ๆ ท่ามกลางคนหมู่มากที่เดินสวนทางไปมา
ผมกดชัตเตอร์..........
ความบังเอิญของคนที่สวนทางกัน
ทันที ที่ใครสักคนเดินทางซ้อนทับกัน
จะไม่มีแสงอะไรตัดผ่านร่างกายของคนสองคนได้
...........................................
ทุกสิ่งทุกอย่าง
ผมจ้องมองมันเพียงลำพัง
ผมอาจจะเป็นเพียงผู้ชายปกติธรรมดา ในจักรวาลคนหนึ่ง เฉกเช่นโลก
เฝ้ามองหาดาวพลูโต ที่ใช้เวลามากกว่า พันปี กว่าจะบังเอิญมาอยู่ใกล้กันที่สุด
ดาวพลูโตดวงนั้น
ดวงที่จะสวนทางกับผม แล้วผมสามารถจดจำเธอได้มากที่สุด
ดวงที่ผมสามารถ เอานิ้วชี้จิ้มลงไปที่แก้มของเธอ
แล้วผมรู้สึกนิ่มที่สุด
เท่าที่นิ้วชี้ จะสัมผัสได้
เท่าที่แว่นตาที่เธอวางลงหนังสือเล่มนั้น
จะเป็นแว่นที่วางทับหนังสือเล่มนั้น ที่เธออ่าน แล้วอยากพักสายตา
เอนหัว
ลงมาพักผ่อนบนไหล่ของผม
......................................................
...........................
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากค้นพบเธอ
ผมอยากจะได้ลิ้มรสความรู้สึกอะไรบางอย่าง ตรงหน้าของผมอีกครั้ง
ในร้านกาแฟทั่วไป
ที่มักจะจัดเก้าอี้ ไว้คู่กัน หันหน้าเข้าหากัน
และมีพื้นที่เหลือไว้ ให้กาแฟอีกแก้ว ได้วางข้าง ๆ กัน
.............................................
...................
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
.....................Next Station is Terminal Station...............
ถ้าคุณรู้สึกอะไรได้
ในจังหวะที่เราสองคนเดินสวนกัน
ถ้าคุณหันหลังกลับมามอง
ในระหว่างที่ผมเดินสวนกับคุณไปนานแสนไกลแล้ว
และถ้าตอนที่คุณ กำลังถอนฟันให้ผม
ในวินาทีที่เราสองคน มีใบหน้าอยู่ใกล้กันที่สุด
แว่นตาคู่นั้น กระทบกับแก้มของผม อย่างอ่อนโยน ที่สุด สลับกับเลือดที่ไหลกลบปากผม
........อา ช่างเป็นความทรมานที่แสนมีความสุขจริง ๆ
..................................................................................................................
..........................................................
เราอาจจะลงสถานีเดียวกัน ฝั่งเดียวกัน สักวันหนึ่ง
........
เราไม่จำเป็นต้องพบกันก็ได้นะ ชั่วชีวิตนี้
ขอเพียงแค่คุณรู้สึกอะไรบางอย่าง เวลานั้นก็พอ
รู้สึก....................
ว่า ยังมีคนอีกคนในโลก
เกิดมาเพื่อรอเวลา ได้พบกับคุณ
เกิดมา
เพื่อที่จะหยุดยืนข้าง ๆ กัน
ในวินาที ที่แสงไม่สามารถส่องผ่านร่างกายของเราสองคนได้
คุณรู้ไหมครับ
ว่า หัวใจของเรา อยู่ในแนวเดียวกันแล้ว
ตรงนั้น
แค่หันมาคุยกันสักคำ
..............................................................
.............
แล้วเราค่อย จากกันไป ตามวงโคจรของเรา
ด้วยความรักเต็มเปี่ยม
ส่วนความเดียวดาย อ้างว้าง ใน 7 บรรทัดแรก ก็จะหายไป
:)
....................................................................................
..............
สุขสันต์วันเกิด ครับ คุณไอติมตากแห้ง
เอนทรี่นี้ เขียนให้สาวคนหนึ่ง
อย่าอายนะ กิ๊วกิ๊ว
..............
edit @ 26 May 2012 18:23:21 by ไอติมตากแห้ง