ไอติมตากแห้ง View my profile

บ้านของเรา

posted on 16 Oct 2016 10:17 by goinganywhere directory Fiction

 

........................................................................

 

.................................


...

 

"ทุกอย่างดูเล็กลงไปซะทุกอย่างเลยเนอะ"

"อืม"

"แต่ทุกอย่างก็ยังสะอาดเอี่ยม ไม่มีอะไรรกเลย"

"ปกติพ่อก็เป็นแบบนี้แหละ"

 

"ไม่ได้กลับมาตั้งหลายปีแล้วนี่"

"พี่ไม่เหงาใช่ไหม"

"ไม่เลย ....ถึงแกจะไม่ค่อยพูด แต่แกก็เป็นพ่อที่ดี"

"ผมมีความทรงจำหลงเหลือเกี่ยวกับพ่อน้อยมากๆ"

"ไม่แปลกหรอก แกไม่ได้กลับมาตั้งแต่แกยังเด็กอยู่เลย"

 

 

"....."
"ดูนี่สิ"

พวกเราสี่คนแยกย้ายกันนั่งคนละจุดของบ้าน

บ้านไม้หลังเล็กๆ ทรงไทยเก่าๆ ที่มีระเบียงเปิดออกไปข้างนอกแบบไม่มีรั้ว

ตอนเด็กที่นี่เคยเป็นบ้านที่ดูใหญ่โตมากๆ

 

"อดีตก็คืออดีต และก่อนหน้าอดีตที่ไม่ค่อยดีนัก ที่นี่ยังมีความรักเต็มไปหมด"


พี่คนโตยื่นกรอบรูปขนาดพอดีมือมาให้พวกเราสามคนดู

"อย่างน้อยแกก็ยังถวิลหาความทรงจำของครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตากัน

ด้วยการนั่งมองรูปนี้ และเก็บรักษามันเอาไว้อย่างดีบนหัวเตียง"

 


ผมที่เป็นน้องคนสุดท้อง เกิดในช่วงเวลาที่พ่อกับแม่กำลังจะแยกย้ายกันไปนั้น

มีความทรงจำที่เลือนลางน้อยที่สุดถึงความเป็นครอบครัว

 

"ปกติแล้วครอบครัวเราไม่ค่อยจะได้ถ่ายรูปรวมด้วยกันเท่าไหร่เนอะ"

"อืม แถมภาพนี้ก็เป็นภาพไม่กี่ภาพที่พ่อให้น้าถ่ายเอาไว้ และเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี"

"พี่ไม่โกรธพวกเราใช่ไหม"

พี่ยืนสูบบุหรี่พิงฝาบ้านส่วนที่อยู่ติดกับหน้าต่างที่เปิดค้างเอาไว้

แสงที่ลอดเข้ามานั้นไม่สว่างเท่าไหร่นัก

วันนี้ท้องฟ้าครึ้มแบบไม่น่าจะมีฝน

พี่น้องสี่คนกลับมารวมตัวกันที่บ้านหลังน้อยเพื่อร่วมงานศพพ่อ


"ไม่เคยโกรธพวกแกหรอก แค่ไม่เข้าใจว่าแม่เลี้ยงดูน้องชายสามคนยังไงบ้างอะไรประมาณนั้น"

"ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกพี่ แต่เราก็พากันเอาตัวรอดได้แหละ"

"พี่โคตรกล้าเลยตอนนั้น"

"หืม?"

"แบบ... บอกกับผมให้ช่วยดูน้องอีกสองคน แล้วตัวเองจะอยู่กับพ่อแค่สองคน...

ทำไมพี่ไม่ไปกับเรา คำวันนั้นผมยังจำได้อยู่เลย"

"อืม"

"ผมจำไม่ได้ เล็กมันก็คงจะจำไม่ได้เหมือนกันพี่ ทำไมหรอ"

"ไม่มีอะไรหรอก..."

"....."

 

 

พ่อติดบุหรี่ ที่บ้านหลังนี้จึงมีบรรยากาศของบุหรี่ลอยฟุ้งเต็มไปหมด

เช่นเดียวกับพี่ใหญ่ที่สูบบุหรี่ตามพ่อ

 

"แค่ไม่อยากปล่อยให้พ่ออยู่คนเดียวแค่นั้นแหละ"

"แต่พ่อก็ไม่เคยไปมีคนอื่นเลยใช่ไหมพี่"

"อืม"

"เพราะรักแม่?"

"เปล่าหรอก...."

พี่ใหญ่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงตรงอยู่ตรงหน้าพวกเราสามคน

กดดับบุหรี่บนที่เขี่ยบุหรี่

 

"เพราะรักพวกแกน่ะ พ่อไม่อยากไปมีลูกกับใครอีกแล้ว พ่อแคร์ความรู้สึกพวกแกน่ะ"

"......."

"แม่ล่ะ?"

"แม่รู้สึกว่า ไม่ควรจะกลับมาที่นี่อีก แม่ว่ารู้สึกผิดน่ะ เป็นความรู้สึกผิดส่วนตัว

เลยไม่อยากมา ส่วนพวกผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับความรู้สึกผิดที่ว่า เลยให้พวกผมมาน่ะ"

"อืม พี่ก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียดแม่หรอกนะ"

 

"....."

"เพราะอยู่กับพ่อ ฝ่าฟันหลายๆ อย่างกันมาแบบไม่มีแม่ พี่ก็เลยไม่ได้ว่าอะไรแม่แล้ว"

"ลึกๆ ในใจก็ด้วยหรือพี่"

"เปล่า ลึกๆ นี่ไม่ใช่ แต่ทุกๆ วันพ่อบอกให้พี่เข้าใจแม่"

 

'เราไม่ได้แยกทางกันเพราะแก เพราะลูกหรอก เราแยกทางกันเพราะพ่อกับแม่

อย่าไปโทษหรือเกลียดอะไรแม่เอ็งเลย วันหนึ่งที่แกโตเป็นผู้ใหญ่แกก็จะเข้าใจเอง'

 

"พ่อว่าแบบนี้น่ะ"

"............"

 

"ว่าแต่แน่ใจหรือว่าเอ็งอยากกลับมาอยู่ที่นี่"

"ใช่พี่"

"ห้องเอ็งตอนนี้เป็นห้องหนังสือนะ"

"ฮะ"

"แต่วางใจได้ ไม่มีห้องไหนที่รกเลยแม้แต่ห้องเดียว"

 

"โอเค พักตามสบายไปก่อนนะ เดี๋ยวไปคุยธุระแปปนะ"

"โอเคพี่"

 

 

....................................................

...................


..

"อย่าไปโทษหรือเกลียดแม่อะไรเลย"

"ถ้าเป็นพี่โต พี่จะเกลียดแม่ไหม"

"ไม่แน่ใจแฮะ"

เราสามคนลงมานั่งใต้ถุนบ้าน

นั่งสังเกตเสาบ้านที่เคยมีขีดวัดส่วนสูงของพี่สามคน

"พ่อกับพี่ใหญ่ดูแลบ้านดีจริงๆ"

"ใช่ ยังน่าอยู่ ยังดูสะอาดไปหมดทุกส่วน ยังกะว่าพ่อดูแลบ้านไว้รอเรากลับมาอยู่ประมาณนั้น"

"พี่โตเคยกลับมาเยี่ยมพ่อนี่ ได้คุยอะไรกันไหม"

"เยอะอยู่ แต่โดยรวมแล้วก็เรื่องทั่วไป"

"พ่อเคยถามอะไรที่พี่ไม่อยากตอบไหม"

"ถามสิ แต่ยังไงก็ต้องตอบแหละ การไม่โกหกพ่อน่าจะดีกว่า"

"เรื่องอะไรหรอ"

"เรื่องแม่นั่นแหละ"

"แล้ว...."

"แล้วทุกๆ ครั้งพ่อก็จะหยิบรูปครอบครัวเราที่อัดมาสอดกระเป๋าเงินไว้เล็กๆ มาดู"

"สงสารพ่อแฮะ"

"พ่อบอกว่า อย่าสงสารพ่อเลย มันเป็นเรื่องที่คนสองคนเขากระทำรุนแรงต่อกัน

คนมีแผล คนที่ได้แผลก็ควรจะมีแค่พ่อกับแม่"

"แต่ลูกๆ อย่างพวกเราล่ะ ยังไงก็ต้องได้รับผลกระทบอยู่แล้วไม่ใช่หรอ"

"อืม พี่ก็ถามกลับแบบนั้นแหละ"

"แล้ว...."

 

 

 

"แกก็ร้องไห้"

"......"

 

 

 

 

................................................

 

.............................

....

 



"สุดท้ายแม่ก็ไม่มา"

"อืม"

"พี่พอจะบอกเรื่องที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันให้ผมฟังได้ไหม"

"ได้นะ แต่แกอยากจะรู้จริงๆ หรอ"

"อืม"

"ได้ ไว้จะค่อยๆ เล่าให้ฟังนะ แกยังอยู่ที่นี่อีกนานนี่"

พวกเราสี่คนจ้องมองควันที่ค่อยๆ ลอยขึ้นสูงแล้วสลายไปกับอากาศ

 

"พี่ว่าแม่จะรู้สึกถึงควันไหม"

"น่าจะนะ"

"แม่น่าจะร้องไห้อยู่"

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ"

"สิ่งที่แม่เก็บไว้ดีเสมอมาเป็นรูปเล็กๆ สองใบ รูปพวกเราพร้อมหน้ากับรูปพ่อกับแม่ตอนหนุ่มๆ"

"ใช่ แกจะหยิบมานั่งดูเสมอในเวลาที่แกคิดถึงพ่อ"

 

"งั้นหรอ"

"อืม"

"เหนื่อยไหมพี่"

"มากๆ เลย"

"......"

"แต่พ่อเหนื่อยกว่าเยอะ ทุกๆ วันแกจะออกมาทำความสะอาดบ้าน

เผื่อว่าวันหนึ่งพวกเอ็งกับแม่จะกลับมาที่นี่พร้อมหน้า"

 

 

"กลับมาพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัวอีก"

พวกเราสามคนได้แต่จ้องมองแผ่นหลังที่กำลังสั่นของพี่ใหญ่

แล้วคิดถึงบ้านหลังเล็กที่พ่อคอยดูแลอยู่ทุกๆ วัน

รอบๆ บ้านนั้นมีธรรมชาติเต็มไปหมด

ยังคงสวยงามราวกับว่า พ่อคงไว้เพื่อให้เราที่โตแล้วกลับมาต่อเวลาที่ขาดหายไปอีกครั้ง

ไม่มีส่วนไหนของบ้านที่ฝุ่นจับ

แม้กระทั่งรูปของพวกเราพร้อมหน้าที่ยังคงดูดีมีความสุขเสมอๆ

 

............................................

 

...............


....

 

 

 

Recommend