ไอติมตากแห้ง View my profile

โลกสามัญ

posted on 23 May 2016 14:52 by goinganywhere directory Fiction

...................................................

.....

 

 

...

 

 

ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

เช้าวันนี้ฉันควรจะพกร่มออกจากบ้านดีหรือเปล่า

นอกจากอากาศจะพยากรณ์ เอาแน่เอานอนไม่ได้แล้ว ยังไม่ต้องถามถึงผู้คนมากมายรอบๆ ฉัน

ฉันเป็นนักคาดเดาความรู้สึกของผู้อื่นที่ยอดแย่ในระดับติดลบจริงๆ

 

 

ตีความไม่ออกกระทั่งเพลงรักที่เขาคนนั้นเขียนให้ฉันคนนี้

หรือเพลงที่เพราะและชอบฟังมากๆ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเขียนเพื่อประชดความเศร้าของตัวเอง

 

 

ฉันเดินผ่านกระจกบนผนัง

ลองสัมผัสใบหน้าที่ธรรมดาๆ

แท้จริงแล้วพระเจ้าไม่ได้มอบความธรรมดาที่พิเศษมาให้สักสักนิดเลย

ฉันมันธรรมดา ธรรมดาจริงๆ แหละ

เป็นหนึ่งในผู้คนที่จะต้องถูกมองจากฟากฟ้าแล้วเห็นเป็นเพียงแค่จุดเล็กๆ

หรือเป็นเพียงไฟหนึ่งดวงบนยอดตึกสูงที่หญิงสาวและชายหนุ่มคนนั้นกำลังนั่งพลอดรักกัน

แล้วมองทุกอย่างเป็นแค่ตัวประกอบอันแสนโรแมนติกของพวกเขา

 

 

ฉันถอนหายใจหนึ่งที

แล้วเปิดประตูออกไป

ฝนตกทันทีที่ฉันไม่ได้หยิบร่มออกมา

 

..........................................

....

 

 

 

"กลับแล้วนะ"

"อืม"

"ไม่ไปไหนหรือเย็นนี้"

"ไม่ดีกว่า แต่คงกลับช้าหน่อยเพราะขี้เกียจไปเจอคนเยอะๆ ในรถไฟฟ้าน่ะ"

"โอเค แล้วเจอกันนะ"

"อืม"

 

ฉันลุกขึ้นปิดคอม

แล้วมองไปทั่วห้อง

ยังมีคนหลายคนนั่งทำงานอยู่

 

พวกเขาไม่รู้สึกเบื่อหรือยังไงนะ

 

"หวัดดี กลับช้าจังเลย มีนัดหรอ"

"อ๋อ เปล่าค่ะ"

 

เหมือนจะเป็นคนอีกทีมที่นั่งอีกฟากของห้องสินะ

 

"คืนนี้ทีมเราจะมีปาร์ตี้กัน แต่คนน้อยเลยกะจะชวนคนที่ทำงานดึกๆ ในห้องนี้ไปด้วยกัน ไปไหม"

"อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันนี้ต้องกลับบ้านไม่สะดวกจริงๆ"

"อืม โอเค งั้นคราวหน้านะ"

"ค่ะ"

 

 

 

ฉันก็ไม่รู้ว่าคราวหน้าของฉันจะมีจริงไหม

นานวันเข้า

การแปลกปลอมอยู่กับตัวเองอย่างโดดเดี่ยวมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันลืมความเหงาได้ตลอด

 

ฉันเปิดไฟห้องที่ยังผ่อนไม่หมด

มองดูความเล็กกระทัดรัดธรรมดาๆ

คิดภาพตัวเองที่มีครอบครัวไม่ออกเลยจริงๆ

 

เป็นผู้หญิงที่มีชีวิตอยู่กับเงินเดือนแล้วก็ไม่พอในช่วงก่อนเงินเดือนออก

นั่งกินมาม่าแล้วเปิดทีวีดูละครตอนเย็นร่วมกับใครหลายๆ คนในเมืองนี้

 

 

แล้วก็ออกไปยืนพิงระเบียง

คิดถึงสิ่งที่สว่างที่สุดในคืนนี้

 

ตัวละครโดดเด่น

ฉันเป็นแค่คนเดินเข้าฉากของคนอื่น แล้วก็หมดบทบาทเท่านั้น

ต่อให้เดินกลับไปเข้าฉากอีกก็มีแต่คนไม่รู้สึกถึง จำไม่ได้

 

 

ล้มตัวลงนอน

ภายใต้ความมืดเดียวกันกับคนอื่น

 

คนแล้วคนเล่าในแผนกออกไปเพราะมีความฝัน

แต่สำหรับฉันที่นอนหลับตาฝันเห็นแต่สีดำมืดสนิทนี่ช่าง......

 

 

คนแจกใบปลิว นิตยสารฟรีก็อปปี้

โลกของพวกเขาจะมีใครเก็บเอาไปนึกถึงหรือเปล่านะ

 

 

 

 

 

"คืนนี้กลับดึกอีกแล้วหรอ"

"อืม"

"ไปหาอะไรกินกันไหม"

"อืม ไปสิ"

"ไปกับพวกนั้นนะ"

"จะดีหรอ"

"ดีสิ ไปกันเยอะๆ สนุกดี"

 

 

 

ใช่ สนุกดี

ทุกคนอยากจะเป็นพระเอกนางเอกของงาน

ฉันก็พร้อมจะเป็นผนังให้ก็แล้วกัน

 

นั่งมองทุกคนเฉิดฉาย

แล้วยิ้ม....

 

 

เอ๊ะ หรือมันจะเป็นความสุขของฉันที่แท้จริง

 

 

"ต่อไป ขอเพลงนี้ให้เธอนะ อ้าว หายไปไหนล่ะ"

 

ฉันชอบห้องน้ำเป็นพิเศษ

มันสงบ และมีกระจกไว้สะท้อนความเป็นเรา ณ เวลานั้น

 

 

"อ้าว อยู่นี่เอง"

"อ๋อ ปวดฉี่น่ะ โทษที"

"ปะ ฉันเลือกเพลงให้แล้ว ไปสนุกกันเถอะ"

"หา อะ อืม อืม"

 

ฉันหยิบกระดาษเช็ดมือ เช็ดจนแห้งแล้วโยนทิ้งลงถัง

จะเกิดอะไรขึ้น

และแน่นอน พอฉันเดินเข้าไปในห้อง ทุกคนในห้องก็ร้องเพลงวันเกิดให้ฉัน

 

 

ฉันไม่เคยธรรมดาในสายตาพวกเขา

เพียงแต่ฉันกดตัวเองให้ธรรมดา......

 

...............................................................

....

 

 

 

 

...

 

 

ฉันลืมร่มอีกแล้ว

และฝนก็ตกเหมือนเคย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น และหลังจากนี้จะทำให้ฉันรู้สึกถึงความธรรมดาที่เปลี่ยนไป

 

คนทุกคนในห้องนั้นคล้ายๆ กัน

ทุกคนเป็นคนแบบเดียวกัน

คนที่ไม่อยากให้ทุกคนแปลกประหลาดออกไปจากกัน เพราะพวกเรายังต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

 

"ไง"

"อืม เย็นนี้ไปไหนดี"

"ไปสิ ที่ไหนก็ได้"

 

 

ถึงจะรักความธรรมดาของตัวเองมากขนาดไหน

อย่าปิดใจที่อยากจะสานสัมพันธ์ต่อกันก็พอ

 

.......................................................

....

 

 

Recommend