ไอติมตากแห้ง View my profile

ฝนตกไม่เท่ากัน

posted on 15 Sep 2016 17:28 by goinganywhere directory Fiction

......................................

.......

 

มันเป็นแบบนี้แหละ

ความโลเล หรือความพ่ายแพ้จะคงอยู่กับคนที่ไม่มีความมั่นใจ

 

ในเช้าที่บางวัน อากาศแจ่มใสก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะแจ่มใสไปจนกระทั่งถึงตอนสายๆ

ฉันไม่ชอบพกร่ม

ดังนั้นความพ่ายแพ้ของฉันที่ฉันเลือกยอมรับมันเองก็คือ การยอมเปียกฝน

หรือการยอมหลบฝนในที่ที่น่าถอนหายใจ

 

ท้องฟ้าคือความแปรปรวนของผู้คนในรูปแบบหนึ่ง

บางคนก็ต้องการให้เกิดฝน

บางคนไม่ต้องการแสงแดดร้อนแรง

บางคนไม่อยากให้ท้องฟ้าอึมครึม

และบางคนก็อยากให้หยุดฝนได้ในวินาทีนั้นเลย

 

 

...

 

หัวใจสามารถรับความชื้นสัมพัทธ์ได้เพียงปริมาณหนึ่งเท่านั้น

เราระบายส่วนที่เกินออกมาในรูปแบบของความอ่อนล้า

ความอ่อนล้าไม่มีรสชาติ

 

 

เธอคิดว่าน้ำตาควรจะมีรสชาติแบบไหนดีคนเราถึงจะไม่อยากให้มันไหลออกมา

หรือจริงๆ แล้วมันควรจะไหลออกมาในรูปแบบของความเจ็บปวด

 

บางครั้งท้องฟ้าที่แปลกประหลาดก็ตกลงมาเป็นตุ๊กตาหมี

นั่นเป็นเรื่องราวที่น่ารัก

และในบางวันฝนตกเป็นกรดรุนแรง

 

เธอคงไม่อยากจะร้องไห้ออกมาเป็นกรดใช่ไหม

อะไรจะเสียหายบ้างนอกจากใบหน้าที่แสดงความเศร้าอยู่แล้ว

 

 

..

 

พื้นที่ของเธอ ฝนยังไปไม่ถึง เธอบอกฉัน

ในขณะที่ฉันยืนหลบฝนอยู่ใต้กันสาดที่ไหนสักแห่ง

ฝนไม่ได้ตกเท่ากัน บนโลกทั้งใบ ฉันรู้ดี

หรือต่อให้ตกพร้อมกันทุกที่ในโลกใบนี้

แต่ผู้คนก็สัมผัสสายฝน ไม่พร้อมกันอยู่ดี

 

เธอสัมผัสฉัน

ได้แค่เพียงเสี้ยวหนึ่งของหัวใจด้านที่ฉันคิดเอาเองว่า นั่นคือความรัก

แน่นอนว่า นั่นเป็นเพียงส่วนเดียวจากหัวใจทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นองค์ประกอบของฉัน

 

เธออาจจะกำลังสำรวจหัวใจฉัน

ในขณะที่ฉันพยายามซ่อนความเกลียดชังให้ลับสายตาของเธอ

ไม่มีใครอยากให้ผู้คนที่มอบความรักให้กับเธอ พบเจอห้องๆ นี้หรอก

 

แต่มนุษย์เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่หยุดก้าวเดินไม่เป็น

วันนี้สร้างสรรค์

วันพรุ่งนี้บุกรุกราน

วันนี้ฟื้นฟู

วันพรุ่งนี้ก็ทำลายมันลงด้วยหัวใจที่โลเลของตัวเอง

 

 

ความเศร้าถูกบอกว่ามันเป็นรสขม

ฝนตกเป็นสิ่งที่มักจะมาพร้อมกับโรคภัยไข้เจ็บ

และความรักมักจะมาพร้อมๆ กับความชอกช้ำซึ่งมันจะสลับไปกับความสุข ดังนั้นมนุษย์จึงกล้าที่จะไม่ปฏิเสธมัน

 

ฉันโยนเหรียญขึ้น

จะหัวหรือก้อยก็มีวี่แววของหัวใจร้าวราน

และฝนก็ยังตกไม่หยุดไปอีกนาน ....

 

 

 

ฉันคิดถึงร่มที่ไม่ชอบพกออกมา

คิดถึงมันซ้ำแล้วซ้ำอีก

และต่อให้คิดถึงให้ตายขนาดไหน วันที่คาดว่าจะมีวี่แววของฝน ฉันก็ไม่ยอมหยิบมันออกมา

 

 

 

ดังนั้นฉันจึงต้องหยุดอยู่กับที่

ในขณะที่บางคนสามารถก้าวเดินไปต่อได้ ภายใต้ร่มที่ปกป้องความเปียกชื้นของความรุนแรงจากหัวใจผู้อื่น

ฉัน....

 

 

ฉันมองสายฝน

ตกมาแล้วก็ตกไป

อีกไม่นานมันก็คงจะหยุด

 

คงจะหยุด

 

 

.....................................................................................

...............................

 

...

 

edit @ 15 Sep 2016 17:33:52 by ไอติมตากแห้ง

Recommend