ไอติมตากแห้ง

………………………………………………………………………………….

………………………….

 

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ตู้ม…………..

ตุ้งแช่ ตุ้งแช่ ตุ้งแช่ ๆ ๆ

 

…………………………………………………………………….

ตรุษจีนแล้วสินะ

……………………………………..

 

กระผม ชายโสด ไม่มีแฟน อายุอานามก็ยังวัยรุ่นอยู่

นอกจากนั้นแล้ว ตรุษจีนปีนี้ยังเป็นวันเกิดผมอีก เฮ้อ

รู้ไหม

ก่อนหน้านี้ พอเข้าใกล้ตรุษจีนแล้ว

ข้าพเจ้า จะร่างรายการสรรพสินค้าที่ข้าพเจ้าอยากได้มากมายเหลือขนาด

 

. . . “ อาตี๋ ๆ ๆ ”

 

ในสมัยนั้น เด็กชายหน้าตาตี๋ ๆ ผอม ๆ แห้ง ๆ

รายได้หลักส่วนหนึ่ง ที่พอจะสร้างฝันตัวเองได้

 

. . . “ ชินเจียยู่อี่ ซินเนี่ยฮั้วไช้~~ ”

 

อยู่ในซองอั่งเปาสีแดงสด พวกนี้แหละครับ

 

…………………………………………………………………………………………

……………………

 

ตุ้งแช่ ตุ้งแช่ ๆ ๆ ๆ

เบื้องหน้าของผม คือ การร่ายรำของชาวคณะเชิดสิงโต

 

ท่ามกลางเศษกระดาษโปรยปราย เปี่ยมสุขล้นของวันปีใหม่จีน ๆ

 

ผมมอง

ทุกอย่าง

เป็นภาพเชื่องช้า

 

 

 

 

เห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ หมวย ๆ คนหนึ่งวิ่งเข้ามา แบบสโลว์โมชั่น

ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด

 

 

……………………………………………………………………………..

………….

 

พลั่ก!!!!!

 

. . . “ สวัสดีปีใหม่น้อ!!!! ”

 

สาวน้อยนางหนึ่ง ตาชั้นเดียวเรียวลู่ไปกับชุดสีแดงที่ท่านแม่เลือกสรรค์ให้รับวันนี้

เธอ นับเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ที่ผมจะพบเธอทุกครั้งที่กลับมา

 

เราอยู่ด้วยกันในช่วงหนึ่งก่อนผมแยกไปเรียนต่างจังหวัด

เธอค่อนข้างแก่น ๆ

ร่าเริง

จนบางครั้งผมยังเคยถูกไล่เตะ อย่างมีความสุข

 

เจนเป็นน้องสาวที่น่ารักที่สุดสำหรับผม

 

. . . " ปิ๋ง! "

. . . “ ขออั่งเปาหน่อย ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ”

 

แอ้กกกกกกกก!!!!!

 

…………………………………………………………………………

 

 

. . . “ ปีนี้ ลื้อต้องให้อั่งเปาน้อง ๆ บ้างแล้วสิเนี่ย ทำงานแล้วนะ ”

 

. . . “ ครับ ดีนะบ้านพวกเรา ไม่ค่อยมีลูกหลานที่เป็นเด็ก ๆ เท่าไหร่แล้ว ”

 

ครับ

ตระกูลเราใหญ่พอตัว

นัดกันเกิดใกล้ ๆ กัน

แล้วทิ้งช่วงห่างไป จนกว่าจะมีใครสักคนคลานตามอีก

 

…….

 

ผมกับลูกพี่ลูกน้องทั้งหลายก็ โตไม่ไกลกันเท่าไหร่ยกเว้น

สาวชุดแดง อาหมวยเจน รายนี้แหละครับ

 

………………………….

 

. . . “ อั่งเปาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ”

 

. . . “ วันนี้ได้เยอะล่ะสิ จะเอาเงินไปทำอะไรเนี่ยปีนี้ ”

 

. . . “ ไม่บอก~~~ ”

 

ชิ

 

. . . “ แล้วปกติ ลื้อเอาอั่งเปาไปทำอะไรบ้างล่ะ ”

 

. . . “ อืม ก็ ……….เก็บไว้ส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็ซื้อของที่อยากได้ไง พวกมือถืองี้”

 

. . . “ เจนมีไอโฟนแล้ว ไม่เอาใหม่แล้ว ”

 

ชิ

 

ผมคลำมือถือ 3310 ในกระเป๋าด้วยความยากไร้

 

แล้วชวนอาหมวยเจนเดินออกไปชม เยาวราชที่คึกคัก สดใส

 

………………………………………………………………………………………..

 

……………………

……

 

. . . “ วันเด็ก เจนไปไหนมาปีนี้ ”

 

. . . “ ลื้อไม่ยอมมา ปีนี้เจนไปปีนรถถังมา สนุกมาก เสียดายที่เค้าไม่ให้ยิงปืนรถถัง ”

 

. . . “ จะบ้าหรือ!!!!! ”

 

………………………………………………………………………….

…………………………..

…..

 

ปีนี้ เราลูกหลานเติบโต เข้าทำงาน

ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป คนละทาง

 

ผมเดินเข้ามายังบ้านใหญ่ที่เราเคยวิ่งเล่น ไล่เตะ ในสมัยวันวาน

แอบมอง อาม่าที่กำลังจิบชา แล้วมองเยาวราชภายนอกที่คึกครื้น

 

ลานบ้านของเรา ในเช้าวันนี้เงียบเหงาลงไปตามกาลเวลา

นอกจาก อาเจน แล้วผม

 

คนอื่น ๆ ก็ต่างติดภารกิจส่วนตัวกันไป รอมื้อเย็นย่ำที่ยิ่งใหญ่ของครอบครัวเรา

อาม่าเคยบอกผมไว้

 

. . . “ คนเราแก่ตัวไป สิ่งที่อยากได้จะลดน้อยลง ”

 

ผมจึง โยนลิสต์รายการของที่จะซื้อหลังได้อั่งเปาทิ้งไปในปีนั้น

 

………………………………………………………………………………..

…………

 

โลกเราเต็มไปด้วยของที่เกินจากความพอดีของเรา

เราอยู่ในยุคที่มีใครรู้สึกดี ตอนเราลงออกมาจากรถหรูหรา

หรือว่า รู้สึกแปลกตาเพราะใช้มือถือแพง ๆ เหมือน ๆ กัน

 

…………..

 

ผมมองอาเจน

ที่กำลัง เล่นโอ น้อย ออก กับเด็กสาว บ้านใกล้เรือนเคียงของเรา

 

คนยุคต่อ ๆ ไปจะเป็นยังไงนะ

 

………………………………………………………………………

………….

 

…………………………………..

 

 

. . . “ โอ๊ะ มาพร้อมหน้ากันแล้ว ”

 

มื้ออาหารเย็น สุดหรูหรา พร้อมหน้าพร้อมตาคนในตระกูลเราได้ฤกษ์แล้ว

 

นั่น อาโจ แพทย์สด ๆ ซิง ๆ ลงมาจากเบนซ์ SL45K

นั่น อารัก นักเรียนนอก เพิ่งลงเครื่องมาพร้อมกับอานัน ในมาดหนุ่มนักดนตรี

 

. . . “ นี่ ๆ ……….. ”

 

. . . “ มีอะไรอาเจน ”

 

. . . “ หนูอยากฉิ้งฉ่อง ”

 

ผมขอตัวญาติ ๆ เพื่อจะพาอาเจน ออกไปเข้าห้องน้ำ

 

…………………………………………………………………..

……….

 

บรรยากาศด้านนอกบ้านเรา

รถยนต์หรูหรา

ไร้ชีวิตชีวา ทันทีที่มนุษย์มีจิตใจเดินออกมาจากรถ

 

สักวันหนึ่งผมก็คงต้องแก่

แล้วต้องดูดี

ยิ่งใหญ่ตามธรรมเนียมจีน มีหน้ามีตาสักวันสินะ

 

ผมเหม่อมอง

เศษกระดาษแดง พลิ้วไปตามสายลมแรง ของวันปีใหม่

 

 

. . . “ ลื้อ!!!! ”

 

. . . “ อ้าว เสร็จแล้วหรอ ”

 

สาวน้อยตัวดี เดินทำตายิ้มแฉ่ง เตาะแตะ เข้ามาหาผม

 

…………………………………………

…………

 

. . . “ สุขสันต์วันเกิก น้อ ”

 

แล้วเธอก็ยื่นกล่องของขวัญสีแดงสด ผูกโบว์ที่น่าจะผูกเองมาให้ผม

 

. . . “ ……………. เฮ้ย จริงดิ อาเจนจะให้พี่หรอ ”

 

. . . “ เหอะน่า ๆ รับเอาไว้ เจนอายที่จะให้ต่อหน้าคนอื่น เลยเรียกมาต่างหาก ”

 

………………………………………………………………

…………

…….

 

 

 

 

 

 

 

ตุ้งแช่ ตุ้งแช่ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

พระจันทร์ในคืนนี้ สง่างามดีจริง ๆ

ผมได้ยินเสียงกลองร้องระทึก พลางเห็นสิงโตกระโดดโลดเต้น ไปเรื่อย

 

พอผมเดินกลับเข้าห้องอาหาร

ทุกคน ร้องเพลง เป่าเทียนวันเกิดให้ผม

 

อวยพร

พูดคุย และทักทาย กับมิตรสหายที่ยังไม่เปลี่ยนไปจากวันวาน

 

 

. . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . .  . .. . . . . .

 

. . . “ แล้วลื้อซื้ออะไรให้อั๊วล่ะ ”

 

. . . “ ไอโฟน……………… ”

 

. . . “ ห๊า!!!!!!!!!!! ”

 

. . . “ อั๊วใช้เบื่อแล้ว เลยแพ๊กใส่กล่องให้ ของครบชุดเลย ใช้ให้มีความสุขน้อ ”

 

แล้ว

 

สาวน้อยตาพระจันทร์เสี้ยว ก็วิ่งหนีหายไปในแสงไฟของวันตรุษจีน

 

 

 

………..

 

 

คนเรา

ทุกอย่างเปลี่ยนไปได้

เทคโนโลยี

กาลเวลา

ความหรูหรา

 

แต่ไม่ใช่ว่า ความสุขของเราจะเปลี่ยนไปนี่นะ

เรายังคงต้องการความสุขจาก คนคุ้นเคยอยู่รอบกาย

 

มันเป็นสุข

สุขที่แสนจะทรงคุณค่า ไร้ราคาที่ของมากมายยังแพงไม่เท่า

 

ตรุษจีนนี้

อย่าลืม สุขรอบกาย จากพี่น้อง พ้องเพื่อนที่ห่างหาย

การให้ ย่อมได้อะไรหลายอย่างมากกว่าการรอรับอย่างเดียวเชื่อสิ

 

 

. . . “ นี่ ๆ เป็นไงของจากอาเจน”

 

. . . “ ก็ดีนี่ครับอา …….เจนมันเบื่อแล้วเลยแพ็คใส่กล่องมาให้ผม ผมไม่ว่าหรอก ”

 

. . . “ ใครบอก เจนน่ะ เอาอั่งเปาทั้งหมดที่ได้ มาจูงมือหน้า พาไปซื้อเลยตะหาก ”

 

 

 

 

. . . “ เอ๊ะ!!!! ”

 

ผมพลาดท่าความน่ารักของน้องสาว หมวย ๆ คนนี้อีกแล้วสินะครับ

 

 

……………………………………………………………………………………

………….