ไอติมตากแห้ง View my profile

Shall we dance

posted on 19 Jul 2015 10:43 by goinganywhere directory Fiction

……………

…………………………………………………………………………………………..

….

 

มีบางครั้งความทรงจำของเราก็ดูไม่ค่อยจะสะอาดนัก

เพราะแบบนี้คนเรามันก็เลยชอบหยิบขึ้นมาปัดฝุ่นเล่น

ฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย

ถ้ามันสะอาดแล้ว เหลือแค่เพียงความคิดถึงอย่างเดียวก็น่าจะดี

 

 

ตีสอง

หลังจากจัดเตรียมสิ่งต่างๆ ที่จะต้องใช้จ่ายในวันพรุ่งนี้แล้ว

ฉันก็ว่างพอที่จะทำอะไรง่ายๆ กิน

ยำสาหร่าย

ช็อกโกแลตร้อน

เครื่องเสียงติดผนังของมูจิ

เพลงที่นานมากแล้วถึงจะหยิบมาฟัง

 

คนเรานี่ก็แปลกดีนะ ชอบปักหมุดฝังความหลังอะไรบางอย่างไว้กับสิ่งของ

สิ่งของที่อาจจะพูดไม่ได้

แค่เพียงภาพลักษณ์ของช่วงเวลาที่ผ่านไปนานแล้ว

ก่อนที่จะหลงลืมไปในวันที่มีอะไรมากกว่ามาแทนที่

 

 

แค่ไฟดวงเดียวเหนือเคาน์เตอร์

เก้าอี้ที่ถูกยกลงมานั่งสักตัว

พื้นร้านที่ทำความสะอาดแล้ว

ฉันใช้เสี้ยววินาทีก่อนที่ซีดีจะหมุน

คิดถึงคำที่นานมาแล้วเคยมีความหมายสำหรับฉันมาก

คำที่เป็นความแทนตัวของเธอเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ก่อนที่เธอจะหายไป

เสียงเพลงเริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 

….

…………………………………………………………………………………..

……………………………………………..

……….

 

‘เอ้า ก้าวเท้าซ้ายถอยไปข้างหลัง หมุนตัวขวา ก้าวขวาไปด้านข้าง เท้าซ้ายตามมาชิด’

‘ยากจัง’

‘เธอไม่ชอบเต้นลีลาศหรอ’

‘ฉันจับจังหวะไม่เก่ง’

‘เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะสอบเต้นคู่ท่านี้อีกแล้วนะต้องเป็นสิ’

‘คิดแล้วเหนื่อยใจ’

‘ท่าก่อนเธอยังผ่านมาได้เลย’

‘ก็มันไม่ยากเท่าท่านี้นี่’

‘ท่านี้สนุกออก ได้จับมือคนอื่นด้วย ได้หมุนตัว แบบนี้’

(เขาจับฉันหมุนด้วยแรงของเขา)

‘หวา’

‘เป็นไงล่ะ สนุกไหม’

‘ไม่เลย’

 

 

 

 

‘ตกลงจะให้ฉันซ้อมช่วงเย็นด้วยสินะ’

‘นิดเดียวเอง’

‘มีใครไม่เป็นบ้างเนี่ย’

(เพื่อนอีก 3 คนยกมือ)

‘เอ็งด้วยหรือเนี่ย’

‘มาๆ เดี๋ยวจะเต้นให้ดูแบบแอโรบิกช้าๆ คอยดูนะ’

 

ฉันมองไปยังพื้นที่ในร้าน

มีเพียงโต๊ะที่เขยิบย้ายข้างไปอยู่ตามมุมห้องแล้ว

อยู่ๆ ก็คิดถึงคนๆ นี้ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของมือขวาของฉันตอนเต้นลีลาศ

พรสวรรค์ด้านการเต้นผลักให้ครูต้องมาดูแลการเต้นของฉัน

หุ่นยนต์ในร่างของหญิงสาว

เขยิบตัวเก้ๆ กังๆ

นอกจากมีความฝันเรื่องนั้นเรื่องนี้แล้ว ฉันอาจจะไม่เก่งอะไรเลย

 

 

‘มีความมั่นใจหน่อยสิ’

‘หืม?’

‘มั่นใจสิ ว่าฉันจะพาเธอรอด แล้วก็เต้นไปกับฉัน’

‘มันไม่ได้ง่ายนี่แก’

‘เคยไปดูฉันแข่งเต้นลีลาศกับไอซ์สเก็ตไหม’

‘ไม่เลย’

‘เสาร์นี้ฉันมีแข่งมาดูฉันสิ’

 

 

..

 

ฉันถอดรองเท้า

วางแก้วช็อกโกแลตร้อนไว้บนโต๊ะ

จรดเท้าซ้ายไปข้างหน้า สูดลมหายใจเข้าอย่างเบาบาง

เพลงในแผ่นซีดีกำลังจะจบเพลงที่ 2 ช่วงที่เสียงขาดหายไปนั้นฉันค่อยๆ นับจังหวะในใจ

 

‘โห’

‘แกดูดิ โคตรพริ้วเลย’

‘ไวมาก’

‘ผู้หญิงที่คู่ด้วยก็เก่งมาก’

 

ในฮอลล์การประกวด

ชายหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนตัวเองไปเป็นสายลมในฤดูใบไม้ร่วง

 

‘มั่นใจในฉันสิ ฉันจะพาเธอรอด แล้วเต้นไปกับฉัน’

 

จังหวะที่ต่างฝ่ายต่างปล่อยมือกัน

ถึงจะปล่อยมือไป แต่เธอคนนั้นก็น่าจะยังเชื่อใจเขาอยู่ ว่าเขาจะกลับมาจับมือเธออีกครั้งแน่ๆ

 

..

ฉันคิดถึงการเต้นรำของเขา

แม้จะมีแค่เพียงฉันคนเดียวในร้านเล็กๆ แห่งนี้

แต่ฉันเชื่อใจเขาเสมอ

ว่าหากฉันยื่นมือออกไป เขาจะค่อยๆ ยื่นมือมาสัมผัสฉันอย่างเบามือ

ด้วยความหนาแน่นของความทรงจำ

เขายังคงเป็นคนๆ เดิ