ไอติมตากแห้ง View my profile

................................
...
 
 
 
 
 
...........
 
 
'ขอลาออกจากความฝันอันยาวนานได้หรือเปล่า'
 
 
...............................
 
 
 
ไม่เคยแน่ใจในชีวิตตัวเองเท่าไหร่เลย
 
ชีวิตที่ตื่นเช้า ลื่นไหลไปกับผู้คนและคนร่วมงาน
 
เขาบอกกันว่า ถ้าได้ทำงานที่ชอบ ทุกอย่างก็จะสนุกมาก
 
แต่ฉันไม่แน่ใจว่า ความชอบของฉันคืออะไร
 
 
 
 
เด็กสาวที่ไร้ความฝัน
 
อยู่กลางห้องเรียน
 
ไม่ได้มีอะไรมากมายที่โดดเด่นพอจะนำมาเป็นใบปะหน้าของตัวเอง
 
 
 
'......................'
 
 
แม้แต่แมลงในสวนสาธารณะ
 
หากไร้ปีกโบยบิน การดิ้นรนของเขาก็ทำได้เพียงแค่ทำให้อายุสั้นลง
 
หญ้าบนสนามที่โตวันโตคืน
 
วันใดวันหนึ่งเขาก็ถูกย่อยสลาย
 
หลับไหลในร่างที่เปื่อยเน่าใต้พื้นดินที่ฉันนั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่
 
 
 
 
...
 
......
 
 
 
คนบางคนไม่เคยมั่นใจเลยว่าสิ่งที่เราสนุกกับมัน
 
คือสิ่งที่แสดงพรสวรรค์และความสามารถที่เหนือกว่าคนอื่น
 
 
แค่ได้ดูแลต้นไม้เล็กๆ บนระเบียงห้องแค่นั้นก็เหนื่อยมากเกินพอแล้ว
 
ฉันจึงไม่คิดว่า
 
สิ่งที่สำคัญกับตัวฉันคืออะไร
 
 
 
 
 

 
ในความมืดมิดของห้องที่ยังไม่ได้เปิดไฟ
 
เสียงของอิเล็กโทน
 
เพลงอะไรสักเพลงที่ไม่ได้นึกไว้
 
ฉันปล่อยให้มันได้ใช้เวลาที่ว่างเปล่าเกินไป
 
นึกถึงการดับสูญภายใต้สนามหญ้าในสวนสาธารณะตรงนั้น
 
 
 
 
 
 
คืนนั้น
 
ฉันฝัน
 
แสงระยิบระยับนับหมื่นนับพัน
 
ในสวนสาธารณะตอนกลางคืน
 
ไม่ปรากฏสัญญาณจากผู้คน
 
 
ฉันในชุดนอน เดินไปยังริมบ่อน้ำกว้างๆ
 
ที่นั่นมีอิเล็กโทนเก่าๆ ตัวนึงวางอยู่
 
 
 
 
 
 
ฉันจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
 
นึกไม่ออกว่าตอนเป็นเด็กมีความฝันอะไร
 
และอยากโตมาเป็นอะไร
 
 
 
แค่เพียงได้นั่งฟังผู้ร่วมงานในที่ทำงาน พูดถึงฝันมหาศาลมากมาย
 
ฉันก็มีความสุขแล้ว
 
อยากขอสมัครเข้าร่วมไปอยู่ในความฝันของคนอื่นบ้างเผื่อฉันจะได้รู้ว่าฉันชอบอะไร
 
 
 
เพดานของเสียง
 
และแสงระยิบระยับ
 
กำลังค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าช้าๆ
 
และยังมีอีกมากที่ล่องลอยออกมาจากพื้นดินและพื้นหญ้า
 
 
 
 
ฉันมองเข้าไปในแสงที่ใกล้ตัวที่สุด
 
เป็นแมลงที่ไร้ปีก
 
ตัวนั้นที่ฉันนั่งมองอยู่ในสวนวันนั้น
 
 
 
แม้กระทั่งในจุดที่ฉันยืนอยู่
 
แสงเหล่านั้นก็ลอยขึ้นมา
 
ภาพเบื้องหน้าของฉันคือเมืองที่ไร้แสงไฟ
 
แต่เต็มไปดวงแสงระยิบระยับของหมู่แมลง
 
 
 
อิเล็กโทนที่ผุพัง
 
แป้นคีย์บางตัวยุบฝังเข้าไปแล้ว
 
มันอาจจะส่งเสียงไม่ได้แล้ว
 
 
แต่สัญชาตญาณของฉันบอกให้ฉันสัมผัสมัน
 
 
 
 
 
 
 
 
........
 
..
 
...........................................................................................
 
 
โลกที่เป็นของคนที่รู้ตัวว่าชอบอะไร
 
จะเดินหน้าเสมอ
 
 
 
 
สุสานของแมลง
 
 
ตัวที่ไร้ปีกทำได้แค่เพียงนอนแดดิ้นบนพื้นและค่อยๆ ถูกย่อยสลาย
 
 
 
ฉันกดไปที่แป้นคีย์ที่ยุบฝังลงไป
 
ส่งเสียง
 
 
 
 
 
 
ใครบางคนอยู่บนผิวน้ำ
 
นั่งมองมาที่ฉัน
 
 
ตัวฉันในวันวาน
 
 
 
'อย่าผิดหวังกับฉันเลยนะ'
 
 
ภาพตัดไปที่ความเดียวดายในห้องแล็ป
 
ทันทีที่เสร็จงาน
 
ฉันก็นั่งถอนหายใจ
 
ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งวัน
 
 
 
 
 
สแกนนิ้วออกจากงาน
 
กลับบ้านกับเพื่อนร่วมงาน
 
คนรอบตัวที่ถึงเหนื่อยแต่เขาและเธอก็ยังเต็มไปด้วยประกายแสง
 
ใครในนั้นหยิบจักรยานออกมา
 
และปั่นท้าความมืดมิดกับแสงสีส้มแดงของรถรา
 
บางคนยืนมองสิ่งที่อยู่ภายในตู้อบขนม
 
ใครอีกคนและใครอีกคนใช้เวลาร่วมกันในมื้อเย็นที่แสนโรแมนติก
 
 
 
 
 
 
ส่วนตัวฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องที่ไร้แสงไฟ
 
เปิดหน้าต่าง
 
ยืนมองโลกที่สว่างไสว
 
 
 
 
 
 
...
 
 
 
 
พอรู้ตัวอีกที
 
ฉันก็เล่นเพลงนั้นเพลงนี้ในความฝันระยิบระยับ
 
ตัวฉันในวัยเด็กยังคงเฝ้ามองฉันอยู่จากพื้นน้ำ
 
แสงระยิบระยับจากแมลงหยุดเคลื่อนไหว
 
 
 
 
 
 
ฉันจดจำตอนจบของฝันเหล่านั้นไม่ได้
 
แต่พอตื่นขึ้นมาก็หยิบสมุดว่างๆ มาขีดมาเขียน
 
 
แล้วก็นั่งลงตรงหน้าอิเล็กโทน
 
เล่นเสียงที่อยู่ในความฝัน
 
 
 
 
แล้วเขียนชื่อเพลงคร่าวๆ ไว้ว่า ขอลาออกจากความฝันอันยาวนานได้หรือเปล่า
 
 
 
................................................................................
 
..............................................
 
 
...
 
 
 
หลังเลิกงานอีกวัน
 
ฉันไปที่สวนสาธารณะ
 
ยืนมองพื้นหญ้าและพื้นน้ำที่อยู่ในความฝัน
 
 
 
ที่ตรงนั้นไม่มีอิเล็กโทน
 
มีเพียงแค่ลมที่มาเป็นระยะ
 
และผู้คนมากมาย
 
 
 
ฉันยืนอยู่อย่างนั้น
 
ไม่มีข้อความใดใดในเวลานั้น
 
 
 
 
 
 
 
แล้วก็เดินออกไปทางด้านซ้าย
 
คิดถึงสิ่งที่เราน่าจะรักษาและพอจะเยียวยาได้ในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
 
 
 
 
 
 
................................................................
 
.....
 
..
 
 
 
 
 
.......................
 
.......

edit @ 7 Sep 2015 10:27:01 by ไอติมตากแห้ง

Comment

Comment:

Tweet

Recommend