ไอติมตากแห้ง View my profile

ดาดฟ้า

posted on 01 Feb 2016 15:21 by goinganywhere directory Fiction

............................

...

 

 

'ไม่แน่ใจเลย"

 

"ฉันไม่มีความมั่นใจเลย"

 

"อืม"

 

"แกคิดภาพของดาดฟ้าชั้นบนไว้แบบไหนบ้าง"

 

"ทำไมหรือ"

 

เธอเป็นหญิงสาวเด็ดเดี่ยว

 

มีความมั่นใจในชีวิตมากเสียจนผมรู้สึกว่า ทำไมเธอถึงอยากสนิทกับผม

 

ไม่ว่าจะเริ่มต้นขึ้นด้วยจากที่ไหน แต่เราสองคนสนิทกันที่ร้านหนังสือ

 

ผมเป็นคนไม่ค่อยจะมั่นใจตัวเองเท่าไหร่นัก

 

ดังนั้นชีวิตชีวาที่คนอื่นเขียนขึ้นในหนังสือเล่มนั้นเล่มนี้จึงเป็นเสมือนโลกที่ผมอยากจะเป็นอยากนั้น

 

คนเราไม่จำเป็นจะต้องแข็งแกร่งหรือดุดันขนาดนั้นหรอก

 

ถ้ามีคนที่ไม่ยอมประณีประนอมกัน เปิดเกมมาก็เอาแต่สู้รบ

 

สงครามคงจะไม่จบแค่คนสองคน

 

 

"ก็ว่างๆ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีที่กันแดด ร้อน ขึ้นมาทีไรก็เวิ้งว้าง"

 

แต่ผมมีส่วนที่เธอต้องการบางอย่าง

 

ในยามที่เราอยู่ด้วยกันสองคนในห้องของผม เธอจะไม่ใช่หญิงสาวที่แกร่งกล้าอะไรนัก

 

ผมคิดแล้วก็พลันนึกถึง

 

สัมผัสต่างๆ นานาที่คนสองคนก้าวข้ามเขตแดนไปยังพื้นที่ลึกลับในความมืดมิดกระจัดกระจาย

 

 

"ส่วนฉันน่ะ เป็นอีกแบบ"

 

"ยังไง"

 

"ข้างบนนี้มีเก้าอี้ยาวตัวนึงวางไว้ มีกันสาดกันแดด มีต้นไม้ที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ในกระถางอย่างดีจำนวนนึง"

 

"พื้นที่เงียบสงบ มีอาณาเขตเป็นท้องฟ้ากว้าง แล้วก็ที่กั้นตึก"

 

"หมายถึงอะไร"

 

"หมายถึง..."

 

ผมเดินเข้าไปใกล้เธอ

 

เธอหันกลับมา

 

ผมไม่อยากบรรยายอะไรมาก แต่พอจะพูดได้ว่า หญิงสาวกับชายหนุ่มบนดาดฟ้าสองต่อสอง เขาจะทำอะไรกันบ้าง

 

ภาพตัดไปที่สารคดีเพนกวิ้นหรือปลาวาฬกำลังจับคู่ว่ายไปมา

 

"ร้อน"

 

"อืม"

 

"เธอไม่อยากเข้มแข็งอย่างผู้ชายทั่วไปบ้างหรือ"

 

"อยากสิ"

 

"ทำไมไม่ซัดพวกนั้นล่ะ"

 

"ไม่รู้สิ"

 

"เธอเคยบอกไว้นี่ว่าผู้ชายที่แข็งแกร่งบางคนก็น่าเบื่อ"

 

"ใช่"

 

"แล้วทำไมผู้ชายที่อ่อนแอแบบฉันถึงไม่น่าเบื่อล่ะ"

 

"นั่นสินะ"

 

"............"

 

 

"มันไม่มีจริงๆ หรอกคนที่จะแข็งแกร่งตลอดไป สุดท้ายแล้วคนเหล่านั้นก็ต้องการแค่เพียงได้เข้มแข็งในสายตาใครสักคนเท่านั้นเอง"

 

"ทุกๆ คนมีความแข็งแกร่ง"

 

"และความแข็งแกร่งที่ดีมันจะอยู่ถูกที่ถูกเวลาเสมอ"

 

 

ผมคิดถึงวินาทีที่พวกเราสองคนยืนมองหนังสือเล่มสุดท้ายในร้าน

 

เธอหันมา

 

บทสนทนาของพวกเราเริ่มต้นจากตรงนั้น

 

ผมที่งมโข่งอยู่ในโลกที่ผมอ่านออกเสียงแต่เพียงผู้เดียวมาตลอดเวลา

 

และเธอผู้ที่ต้องการถ่วงดุลโลกของเธอไม่ให้เต็มไปด้วยความเข้มแข็งมากจนเกินไป

 

 

"วันหนึ่งฉันจะรู้ตัวเอง"

 

"อืม"

 

"ว่าฉันจะกลายไปเป็นผู้หญิงแบบไหน"

 

"คิดภาพออกไปตอนฉันอายุสักสามสิบ"

 

"ก็พอนึกออกนะ"

 

"ถ้าวันหนึ่งฉันจะไม่สนิทกับแกอีก สัญญากับฉันได้ไหม ว่าแกจะไม่เป็นคนครึ่งๆ กลางๆ อีก"

 

"มันยากนะ"

 

"ไม่ยากนะ อย่างน้อยแกก็จินตนาการภาพของดาดฟ้าออก"

 

"มันเกี่ยวกันหรือ"

 

"อืม แกรู้ตัวเอง"

 

"โลกนี้จะไม่ประนีประนอมใส่คนครึ่งๆ กลางๆ จำไว้นะ"

 

"อืม"

 

 

แล้วเธอก็ไปเกาะขอบกำแพงดาดฟ้า มองลงไปข้างล่าง แล้วก็สลับมามองฟ้ากว้าง

 

 

"มันไม่ยากจริงๆ ใช่ไหม"

 

"นั่นสินะ"

 

ผมนั่งลงบนกำแพงดาดฟ้า

 

แล้วคิดถึงวิธีที่จะมีชีวิตอย่างเข้มแข็งในแบบของผม วันต่อไป

 

"ดาดฟ้าโล่งๆ มันสบายตากว่านะ"

 

"นั่นสินะ"

 

 

..............................

 

.....

 

edit @ 1 Feb 2016 15:35:59 by ไอติมตากแห้ง

Comment

Comment:

Tweet

 wink

#1 By กำแพงกระดาษ on 2016-02-12 10:11

Recommend