ไอติมตากแห้ง View my profile

..........................................

....

 

"จะหายทันหรือเปล่าเนี่ย"

"ทันสิ"

 

พอรู้สึกตัวเขาก็เปิดประตูห้องเดินออกไป

ความทรงจำหรือความรู้สึกตัววูบไหวคล้ายกับหญิงสาวกระพริบตา

 

 

ฉันตามหาเขา

ไปจนสุดถนนแล้ว ข้างหน้าก็เหลือเพียงแค่มหาสมุทรกว้างใหญ่

 

เขาไปไหน

ตอนที่เขาถอนหายใจตอนนั้นก่อนจะลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า

ปัดแต่งทรงผม

 

 

"แกโหมงานเกินไปแล้ว"

"อืม"

 

"วางก่อนก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก"

 

 

อะไรอยู่ในใจเขา

สิ่งที่ถอนหายใจออกมานั้นมีปลายทางล่องลอยอยู่ใช่ไหม

 

 

 

"แก..."

 

ฉันจับมือขวาของเธอยกออก

จากหน้ากระดาษที่กำลังร่างภาพอยู่

 

 

เสียงปิดประตูปึง

หลังจากนั้นฉันก็ได้แต่รอคอยหรือไม่ก็ต้องออกตามหาเขาอยู่เพียงฝ่ายเดียว

 

 

..............................................................................

 

.................................

 

.....

 

 

 

 

 

"ป่วยเพราะหักโหมงานมันภูมิใจหรือ"

"ไม่หรอก"

"แกนี่นะ..."

 

"แล้วแกเองล่ะโอเคไหม"

"ไม่เลย"

 

มีคนรอกินข้าวเช้าด้วยกัน แต่เขาก็เดินออกไปเสียก่อน

ไม่ได้กินอะไร

ฉันเผลอไว้ใจให้กับคำว่า เดี๋ยวจะกลับมา ที่พูดไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำเท่าไหร่นัก

 

เขาเพียงแต่ยกมือมาแตะที่ไหล่

แล้วยิ้มให้

 

แล้วสุดท้ายก็ต้องเป็นฉัน

ที่ยืนพิงหน้าต่างมองนาฬิกาที่ค่อยๆ ทิ้งแสงเช้า เข้าสู่แดดสาย

 

 

"วันนี้พ่อหายไปข้างนอก"

"หืม"

 

"ปกติแกก็จะชอบเดินออกไปข้างนอกไปทักทายคนแถวนั้น แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม"

"พ่อบอกว่าคงนาน"

"คงนานของพ่อมันก็นานจริงๆ แหละ"

 

"แล้วนานขนาดไหนหรอ"

 

"จริงๆ แค่สองชั่วโมง แต่ใจของฉันมันเหมือนแกกำลังจะไม่กลับมาอีกแล้วยังไงไม่รู้"

"ฉันกลัว"

 

"ทำใจกับการไม่มีพ่อกระทันหันไม่เป็น"

"พอรู้สึกว่านานเกินไป"

"ฉันก็แต่งตัว ออกไปตามหา"

 

 

 

"ฉันห่วง"

"ได้แต่ออกเดิน ถามหาคนที่เห็นแก รู้จักแก พอถึงจุดที่รู้สึกแปลกๆ ก็รู้ทันทีว่าแกไปไกลแล้ว ไม่ทันแล้ว"

 

"............"

 

ในตอนนั้นเขานั่งแท็กซี่

ค่อยๆ นึกคำที่พอจะพูดออกมาได้บอกที่หมาย

แล้วก็ไป

 

เขาไปตามหาตัวตนที่กระจัดกระจายเป็นชิ้นเป็นอันที่หลงลมอยู่ในเส้นเลือดที่ตีบตันและพื้นที่เวิ้งว้างในส่วนสมอง

 

 

"เจอไหม"

"ไม่เจอ"

 

"พอคิดจะถอดใจก็นั่งเปิดข้อมูล วิธีค้นหาคนรูปแบบต่างๆ ค้นหา..."

"ใจมันก็พลางคิดไปว่า ฉันผิดเองที่ปล่อยให้เขาไป"

"ฉัน...."

 

 

เธอกำลังตั้งใจฟังเรื่องของพ่อเมื่อเช้าบนเตียงป่วยๆ

แน่นอนว่าเธอก็ป่วย

 

ป่วยเพราะหักโหมในงานที่รักและสนุก

เขาก็ด้วย

 

"พ่อคิดแต่เพียงว่า เพราะพ่อเองไม่มีเงินทองมากมายอะไร ชีวิตฉันมันเลยลำบาก"

"แกเหนื่อย แกเครียด แกดิ้นรน"

 

"ไม่นานนักหลังแกล้มป่วย ฉันเจอสลากกินแบ่งรัฐบาลยี่สิบกว่าใบในนั้น"

 

"แน่นอนว่ามันไม่ถูกสักใบ"

"ไม่ถูกเลยสักใบ"

 

 

"หลังจากนั้นฉันก็เลยพยายามกับการทำกายภาพเพื่อให้เขากลับมาเหมือนเดิม"

"กลับมาดูฉัน"

 

"ว่าฉันสุขสบายดีแม้ว่าเราจะไม่ได้มีอะไรมากมาย"

 

 

เขาเปิดประตูรถแท็กซี่ลงไปยืนมองที่ทำงานเก่า

มันไม่มีอีกแล้ว

 

หายไปในชั่วพริบตา

 

เขาใช้ความรู้สึกที่ยังพอประคองตัวเขาได้ เรียกแท็กซี่กลับมา

ในขณะที่ฉันออกไปค้นหาเขาที่ไหนสักแห่ง

 

 

"เจอยังไงหรอ"

 

"แกกลับมากินข้าว แล้วก็เอาแต่ร้องไห้"

"แม่บอกคงเหงา อยากทำงาน ไม่อยากให้ฉันเหนื่อยแค่เพียงคนเดียว"

 

 

 

"แก......"

 

"ทำแกเศร้าไปหรือเปล่า"

"มากๆ เลยแหละ"

 

 

 

"อย่าปล่อยให้งานที่แกรักและสนุกกับมันมาฆ่าแกนะ"

"ฉันขอร้อง"

 

 

"ถ้าโชคดีแกก็แค่เจ็บ"

"เจ็บเพราะงานที่รักมันหดหู่นะ"

 

 

 

"อือ"

"แต่..."

 

"มันจะไม่ทันแล้ว....."

 

 

 

 

"ฉันไม่ได้มาห้ามแก"

"ฉัน...."

 

 

เขาคนนั้นถอดเสื้อผ้า อาบน้ำ ชะล้างเหงื่อที่เจ็บปวด

เช็ดตัวแล้วมานอนอยู่ในสายตาฉัน

ฉันค่อยๆ นวดเขา ถามเขาถึงเรื่องราวที่เขากำลังถวิลหา

 

 

"เหนื่อยไหม"

"อือ"

 

"พักผ่อนนะ"

 

ฉันเดินออกไป

ปิดประตู

แล้วก็ปล่อยให้เขาและเธอตัดสินใจเพื่อความรักที่ต่างก็มีในแบบฉบับของตัวเองกันเอาเอง

 

 

..........................................

......

 

 

[จากความทรงจำระหว่างเรากับพ่อเช้าที่ 23 กุมภาพันธ์และเธอคนนั้นที่กำลังป่วยหมาดๆ]

 

......

Comment

Comment:

Tweet

Recommend