ไอติมตากแห้ง View my profile

.................................................

 

.......

 

เด็กชายคนหนึ่งเดินมองท้องทะเลที่ส่งคลื่นซัดแรงมากระทบฝั่ง

เทปเพลง

..

 

 

 

 

 

"งั้นหรอ"

"อืม"

"ฉันควรทำยังไงดี"

"...."

 

"มันเกิดขึ้นไปแล้ว ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"

 

มันเป็นข่าวร้ายที่ร้ายไปกว่ารสชาติของ Paullanner 5.5 ดีกรี

พวกเราเคยรักกันมาก

ความทรงจำเสียๆ หายๆ ก็มีแค่เรื่องเดียวที่เราอยากรู้ อยากสนุกกับแบบวัยรุ่นหญิงชาย

 

"เธอยอดเยี่ยมเกินไป"

"หมายถึง?"

 

"เธอจำได้ทุกอย่าง แม่นยำเสียจนซักวันหนึ่ง ฉันบอกเธอว่ามันจะกลับมาทำร้ายเธอเอง"

"พ่อแม่เธอคงเศร้ากว่า"

"เปิดประตูห้องลูกสาวแล้วเจอแต่ความว่างเปล่าและว่างเปล่า"

 

 

"ตอนนั้นแกเยียวยาเจนยังไง"

"ฉันหรอ"

 

"สมองของเธอยิ่งกว่าเครื่องบันทึกภาพและเสียงไร้ขอบเขต"

"จำมากก็เจ็บมาก"

"ลืมไม่ได้ก็ยิ่งเจ็บมาก"

 

"ฉันไม่ควรจะเล่าอะไรมาก"

"ฉันแค่สงสัยว่า แกเยียวยาเจนมันยังไง ตอนที่มันอกหักหรือผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า"

 

 

ผมก็อยากตอบมันอยู่นะ

แต่ชายหนุ่มที่เอาเรื่องลับๆ ของหญิงสาวและผมเองมาเล่ามันก็ดูจะไม่ให้เกียรติเธอ

 

นอกจากเพลงบัลลาร์ดฝรั่งเบาๆ แล้ว

แสงไฟส้มๆ สว่างๆ ตามแบบของร้านเบียร์เน้นนั่งกินดื่ม

เก้าอี้พิเศษริมระเบียงนอกร้านชั้นสองที่ส่วนตัวและมองออกไปยังถนนนอกร้านได้

 

มีผมที่มาก่อนนัด

และสั่งอะไรกินเรียบร้อยแล้ว

แล้วจีงค่อยๆ กระดกเบียร์รอนัดปกติระหว่างเพื่อนพ้อง

 

 

เพียงแต่หญิงสาวคนหนึ่งไม่มาตามนัดเสียแล้ว

 

"ฉันบอกให้เธอจำให้มากๆ อย่าลืม"

"ยิ่งเธอพยายามลืม สิ่งที่จำแน่นฝังสมองมันจะกลายร่างมาหลอนเธอแบบผีตลอดไป"

 

"แต่คนเรามีภูมิต้านทานไม่เท่ากัน"

"เธออ่อนแอทุกๆ ครั้งที่พวกนั้นหิวโหยความเศร้าของเธอ"

 

"เรียกเธอตอนตีสองแล้วเริ่มเปิดเทปซ้ำๆ เรื่องต่างๆ ที่น่าเจ็บปวด"

 

เราอยู่ด้วยกันตอน ม.ปลายและมหาลัย

เพื่อนที่ไม่ใช่แฟนในตอนนี้ และแฟนที่เธอรักเหลือเกินในอดีต

 

ผมปลอบเธอที่กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างที่เธอจำฝังใจด้วยเซ็กซ์

ใช่ เซ็กซ์

 

 

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า มันจะหายทันทีและไม่มีการตื่นขึ้นอีกเลยประมาณนั้น

 

............................

............

 

 

 

 

"แกเห็นสภาพไหม"

"ไม่เลย"

"ฉันเพิ่งรู้จากแม่เธอตอนฉันโทรไปถามว่ามาหรือยังเมื่อกี้"

 

"คนเล่าซ้ำน่าเจ็บปวด"

"โลกใบนี้เราให้คนถามคำถามคนเจ็บเจียนตายเพื่อรักษารูปคดี เพื่อรับทราบสิ่งที่เกิดขึ้น"

 

"มันก็จริง"

"เธอโทรหาแกก่อนไหม"

 

"โทรสิ"

"แล้วบอกว่ายังไง"

 

"บอกว่ารอนานไหม กำลังจะออกไป วันนี้จะแต่งน่ารักๆ"

"แล้ว..."

"ก็วาง"

 

 

เพื่ออนาคตแล้ว

เธอกดมือผมลง

กดมือผมที่กำลังจับหน้าอกเธอที่เปลือยเปล่า

 

แล้วถามผมว่า เธอเจ็บไปกับฉันหรือเปล่า

ผมตอบว่า เปล่าเลย เพราะคนที่ประสบทุกสิ่งมันเธอคนเดียว

ผมทำได้แค่ให้เธอมีความสุขแค่เพียงข้ามคืนแล้วก็ข้ามวัน

 

 

แล้วเธอก็มักจะเล่าสัมผัสแรกระหว่างเรา

ให้ฟัง

เธอจำได้เสียจนผมรู้สึกขนลุกแล้วกลัวว่าสักวันเธอจะจากผมไปก่อน

 

ผมไม่ได้บอกเธอ

 

ที่แน่นอนก็คือฝันร้ายที่ฝันซ้ำแล้วซ้ำอีก

ฝันร้ายที่ชัดเจนไม่ว่าจะผ่านไปอีกห้าปีสิบปี

 

คนที่อยู่กับฝันร้ายแบบนี้น่าหดหู่

 

 

"ไปบ้านพ่อแม่เจนไหม"

"ไม่ต้องหรอก"

 

"ทำใจให้สบายแล้วคิดเสียว่าเจนมานั่งข้างๆ เราตรงนี้แล้วก็พอ"

 

"แล้วถ้าเจนมา แกจะบอกเจนว่ายังไง"

 

"ก็จะบอกว่า บางความเจ็บปวดมันถ่ายทอดให้กันด้วยสัมผัสไม่ได้หรอก"

"บางความเจ็บปวด แค่ลมลอยผ่านหรือข่าวสารก็ฆ่าคนอีกคนหนึ่งได้"

"รู้แบบนี้ไม่ปล่อยไปก็ดี"

 

"เสียใจสินะ"

"มาก"

 

เธอวางมือผมลง

แล้วบอกกับผมว่า

 

อย่าทำแบบนี้อีกเลยจะดีกว่า

ปล่อยให้ฉันได้เจอสิ่งอื่นในโลกมาปลอบใจเธอได้หรือเปล่า

 

 

แล้วคืนนั้นทุกอย่างก็สงบนิ่ง

เธอกอดผม

 

เช้าวันนั้นเธอตอบรับงานที่ต่างจังหวัด

แค่เพียงบางเสาร์อาทิตย์เท่านั้นที่เราจะมานั่งคุยเรื่อยเปื่อยถึงชีวิตที่ปกติเกินไป

ของคนทำงาน

 

 

 

"เสียใจหรือเปล่า"

"มากสิ"

 

ครั้งหนึ่งตรงนี้เหลือแค่ผมกับเธอ

เราสองคนพูดถึงเรื่องที่รู้แค่เพียงเรา

 

 

"ฉันจำได้ทุกอย่าง และยังเชื่อเสมออย่างที่แกบอกว่า สักวันมันจะมาทำร้ายฉัน"

"แล้วฉันทนรับมันไม่ไหว"

 

"งั้นก็จงคิดถึงพ่อแม่น้องชายน้องสาวและเซ็กซ์กับฉัน"

 

ทุกอย่างเงียบลง

 

"เคยคิดภาพยังไงตอนคนเราแก่ แกกับฉัน"

"ก็คงเป็นคนแก่ๆ ฉันแก่ๆ ที่เอาแต่ถามแกว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นยังไง"

"แล้วแกที่แก่มากก็ยังจำได้ชัดเจนเสียจนฉันรู้สึกร้องไห้ดีใจที่ยังมีคนจำได้"

 

 

แล้วคืนนั้นเราก็ยังนั่งคุยกัน

ยาวนานแม้จะสั่งอะไรมาดื่มกันไม่มาก

ก็ยังนั่งคุยกับ ข้างๆ กัน

 

 

 

....

 

 

ทำไมผ้าม่านต้องพัดสวนทางกับใครสักคน

และคนเปิดประตูถึงเปิดไปหาหญิงสาวคนหนึ่งในขณะที่หญิงสาวอีกคนหนึ่ง

ร่วงหล่นลงไปแล้ว

 

 

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามที่ทำให้เธอทนไม่ได้

ชายหญิงคู่นั้นก็คงจะกลายเป็นความทรงจำที่ค่อยๆ จะเลือนลางเมื่อผ่านไปนานแสนนาน

 

 

"สั่งอะไรอีกไหม"

"เอาสิ แกกินต่อใช่ไหม"

"อืม"

"สั่งอีกแก้วด้วยได้ไหม"

"เอาสิ"

"เผื่อเจนมาที่นี่"

"ต้องมาสิ มาแน่ๆ"

 

 

ผมคิดถึงฉากในหนังเรื่องไหนสักเรื่อง

ที่เด็กน้อยขว้างเทปเพลงที่เขาอัดให้เด็กสาวคนหนึ่งจมทะเล

 

เด็กสาวคนนั้นอยู่ในนั้น

 

...............................

 

.................

..

Comment

Comment:

Tweet

smile ได้ไปเล่นเฟซบุคบ้างไหมจ้ะ

#1 By ปิยะ99 on 2016-03-07 21:58

Recommend