ไอติมตากแห้ง View my profile

ไร้

posted on 01 Apr 2016 13:11 by goinganywhere directory Fiction

..........................................................................

....................................

 

 

....

 

 

"น่าเศร้าที่เซลล์ต่างๆ ในร่างกายคนเรายังทำงานปกติ"

"แต่ผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลย"

 

ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้ว

ความรู้สึกกับร่างกายมักจะไปพร้อมๆ กัน

มนุษย์เราเสียใจและอาจจะมีน้ำตาตามออกมา ด้วยอิทธิพลของความเศร้า

 

ผมเข้ารับการทดลอง

เปลี่ยนมนุษย์ให้กลายไปเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ความรู้สึก

ใครบางคนในนั้นเชื่อว่า พอมนุษย์ไม่มีความรู้สึก คนเราก็จะไม่ก่อสงครามหรือความรุนแรง

 

 

เปล่าเลย

หนึ่งในผลลัพท์อันเหลือเชื่อที่คนก่อนหน้านี้ทิ้งไว้ให้

กลับกลายมาเป็นไฟล์เอกสารบนโต๊ะผมตอนนี้

 

.................................................

.....

 

...

 

พอไม่มีความรู้สึก

ผิวหนังและความเจ็บปวดมันก็แค่นั้น

ผมยืนมองดูเลือดที่ไหลออกมาอย่างนิ่งเฉย

มันไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย

แถมยังไม่รู้สึกเจ็บปวด ไม่รู้สึกว่าตัวเองจะตาย

ผมพาตัวเองไปห้องพยาบาลอย่างสงบนิ่ง

 

และเนื่องจากการทดลองยังเป็นแค่ส่วนหนึ่ง

ผมยังคงต้องพบเจอกับผู้คนที่ยังเต็มไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึกร้อยแปดพันเก้าอยู่เรื่อยๆ

 

 

รัก โลภ โกรธ หลง

ต่อให้ผมเจอหญิงสาวที่เป็นคู่ขาด้วยกันเสมอๆ

มันก็แค่นั้น

ผมมอบเซ็กส์ให้เธอได้ เธอเสร็จสิ้น ส่วนผมก็ยังไม่รู้สึกพึงพอใจหรืออะไร

 

ทำไงได้ผมยังต้องอยู่กับคนปกติ

ยังต้องสัมผัสพวกเขา

และปกป้องพวกเขาไปพร้อมกัน

 

 

"แน่ใจนะ"

"ครับ ผมแค่ต้องการเงิน"

"พวกคุณจะเป็นตัวประหลาดของสังคมนะ"

"ครับ"

 

ถ้ายังคิดว่าท้องฟ้าจะร่วงลงมายังพื้นดินได้ ผมก็คิดว่าจะเป็นเช่นนั้น

ความขี้เกียจสั่งให้ผมถีบตัวเองออกมาจากห้องที่กำลังจะไม่มีค่าเช่า

ชีวิตห่วยแตก

สำหรับคนที่ไม่ได้เกิดมาเก่งกาจหรือคนที่จะต้องกลายไปเป็นคนชั้นสูงในอนาคตแบบผม

อะไรก็ได้

 

 

"ต่อให้คุณเจอใครสักคนที่คุณเคยรักมาก คุณก็จะไม่รู้สึกอะไรกับคนๆ นั้น..."

"ครับ"

"...ตอบตามตรง ชีวิตผมมันไม่ได้น่ารู้สึกอะไรขนาดนั้นหรอกครับ"

"คุณมีแฟนไหม"

"มีครับ"

"...ในแง่เครื่องตอบสนองทางกายนะครับ"

"แล้ว.."

"คุณไม่มีความสุขหรือ"

"ผมต้องการเงินครับ"

 

ผมใช้ฮึดสุดท้ายอ่านเจอเอกสารรับสมัครหนูทดลองทางวิทยาศาสตร์

ใช่ หนูทดลองนั่นแหละ ตรงดี

ผมตัดสินใจค้นหาสถานที่ โรงพยาบาล

แล้วพาตัวเองมาที่นี่

คนหมู่มาก

มีการทดลองประเภทต่างๆ เต็มไปหมด

ผมเข้ารับการคัดเลือกกับคนที่น่าจะเป็นนักจิตวิทยาสาวน่ารัก

แล้วก็ถูกคัดแยกมาที่แห่งนี้

 

"ผลตรวจร่างกายทุกอย่างดีมาก"

"ครับ"

"ในโครงการของเรายังมีข้อบกพร่องมาก หากคุณรับการทดลองเสร็จแล้ว"

"ผมอยากให้คุณช่วยจดจำแต่ละคนที่เคยถูกทดลองที่นี่"

"ตามหาเขา ช่วยเหลือเขา"

"เกาะกลุ่มกันไว้ อย่าให้คุณและพวกเขาเป็นกลุ่มคนแปลกประหลาด"

 

 

 

 

....

 

"อย่างที่ว่านั่นแหละ"

"กับบางคนทุกอย่างเพอร์เฟคท์แต่จู่ๆ อารมณ์ ร่างกายและจิตสำนึกตีรวน"

"เราเช็กประวัติกันมามากพอแล้ว แต่สุดท้ายมันก็ไม่มากพอ"

 

"การฆ่าคนอื่น โดยไม่มีความรู้สึกอยากฆ่า...."

"มันจะเป็นไปได้หรือครับ"

"ใช่ มันจะเป็นไปได้หรือ แต่ยังไงมันก็เกิดขึ้นแล้ว"

"อยากตามหาเขา อย่าให้มีรายต่อไป"

 

 

 

"คนที่ตายก็เป็นหญิงสาวแบบเดียวกับคุณ รู้แค่เพียงว่าเขาสองคนมักจะอยู่ด้วยกันแค่นั้นเอง"

"การมีเพศสัมพันธ์แบบไร้ความรู้สึกมันยากมากนะครับ"

"ใช่ แต่พวกเขาสองคนก็มี"

"ในบันทึกประจำวันที่ผมให้พวกเขาเขียน"

"เขาเขียนได้ดีในช่วงแรก และแปลกแยกในช่วงท้าย"

"โลกที่ไม่มีความรู้สึก แต่ประสาทสัมผัสยังทำงานอยู่มันสาหัสมาก"

 

 

"ฝ่ายหญิงบันทึกไว้ว่า จู่ๆ เธอก็ร้องไห้ แต่ไม่รู้ว่าร้องไห้ให้กับเรื่องอะไร"

"ส่วนฝ่ายชายรับรู้ว่าตัวเองยิ่งรุนแรงทางเพศกับฝ่ายหญิงมากขึ้นทุกวัน"

"มันซับซ้อนมาก"

"ใช่ เป็นไปได้หรือที่จิตใจจะชี้นำร่างกาย ในขณะที่ความรู้สึกยังนิ่งอยู่"

 

 

ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่า

ในเวลาที่เขาสองคน ชายหญิงใช้เวลากลางคืนในเรื่องเพศ

สองคนที่ไร้ความรู้สึกพวกเขาคิดยังไงกับเรื่องนี้

แต่จะให้ผมนึกผมก็นึกไม่ออกแล้วเหมือนกัน

สัมผัสของหน้าอกและส่วนที่เคลื่อนไหวรัดตรึง

ผมไม่รู้สึก

ในตอนที่ผมสำเร็จแล้ว ร่างกายดำเนินออกมาเองทั้งนั้น ผมไม่รู้สึก

 

 

เธอกอดผม

ส่วนผมเขยิบตัวไปกอด

กอดแบบไร้ความรู้สึกใดใดทั้งสิ้น

 

จริงอยู่ที่โลกมันอาจจะไม่มีสงครามอีกแล้วก็ได้

แต่นี่เป็นเรื่องยืนยันว่าการทดลองยังไม่สมบูรณ์แบบ

 

ผมกลัว

ผมกลัวว่าผมจะสู้จิตใต้สำนึกไม่ไหวเช่นกันสักวัน

พวกเขาไม่ได้ทำให้เรานิ่งสนิททุกสภาวะ

ปิดสวิทช์แค่ความรู้สึก สร้างกำแพงมหึมาล้อมจิตใต้สำนึกเอาไว้

 

 

.....

 

ผมหันไปมองสัญญาณของเขา

เขาไม่ได้หลบหนีอะไรทั้งนั้น

เพราะผมก็พอจะรู้ว่า เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ฆ่าหญิงสาวที่รักด้วยซ้ำ

ไม่รู้สึกว่าจะหนีเพื่ออะไร

ความผิดปกติที่ผู้ทดลองเรารู้ก็มีเพียงแค่ สัญญาณของชีวิตผู้ถูกทดลองขาดหายไป

แค่นั้นเอง

 

 

ผมลงจากรถ

ไปยืนข้างเขา

เขากำลังมองแม่น้ำ และอีกฝั่งที่ยากมากหากจะกระโดดลงไปว่าย

 

"มีอะไรผิดปกติกับคุณหรือ"

"ไม่มีนี่"

"คุณเพิ่งจะฆ่าผู้ถูกทดลอง คนรักของคุณไปครับ"

"ผมไม่ได้รักเธอ ไม่สิไม่รู้สึกเลยว่ารัก"

"ทำไมคุณถึงฆ่าเธอ"

 

"ไม่รู้สิ"

 

ใบหน้านิ่งเฉย

 

"..........ร่างกายผมมันไปเอง"

"จู่ๆ มันก็รุนแรง แล้วก็ทำลงไปแล้ว"

"คุณรู้หรือเปล่าว่าพวกเขาปิดได้แค่ความรู้สึกของเรา จิตใต้สำนึกของเรายังเปิดอยู่"

"พวกเราอาจจะยังต้องการเซ็กส์ การระบายอารมณ์ ไม่สิควรจะเรียกว่าการระเบิดอารมณ์"

"ต่อให้ภายในใจของคุณมืดสนิท แต่คุณก็จะไม่รู้สึกอะไรเลย"

"และพอคุณไม่รู้สึกอะไรเลย จิตของเราก็จะกระตุ้น สั่งการให้ร่างกายของเราปลดปล่อย"

 

"คุณต้องกลับไปรับการทดลองอีกครับ"

"ไม่ครับ ผมจะอยู่แบบนี้"

"แต่คุณจะฆ่าคนอีก...."

 

"ก่อนหน้านั้นคุณเคยเป็นใครมาก่อน"

"ผมหรอ คนปกติธรรมดาที่ต้องการเงินครับ"

"แล้วตอนนี้คุณเห็นเงินแล้วรู้สึกยังไง"

"ไม่รู้สึกอะไรแล้วครับ"

 

"อีกไม่นานผมจะเข้าที่เข้าทาง มันทรมาน ไอ้การที่ไม่มีความรู้สึกแต่อยากระเบิดอารมณ์อะไรนี่"

"ปล่อยผมไปเถอะ"

 

 

แล้วเขาก็เดินไปอีกทาง

ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาอีกแล้ว

รวมไปถึงผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเช่นกัน

 

รู้แค่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปในอีกลักษณะ

คล้ายๆ กับว่าเขากำลังกะเทาะกำแพงจากภายในจิตใต้สำนึก

 

ผมคิดไปในขณะที่กำลังขับรถด้วยความเร็วคงที่ ปกติ

โลกนี้มันไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกจริงๆ หรือ

หรือถ้าจริง จิตใต้สำนึกก็ควรจะต้องไม่มีด้วยสิ

 

 

ผมละสายตาไปจากหน้าจอสัญญาณของเขา

สัญญาณดับวูบ

เขาเดินลงไปในแม่น้ำค่อยๆ เดินลงไปจนจมมิด

ไม่รู้สึกถึงความเย็นของน้ำ ความสูงของน้ำ สัมผัสของน้ำ

ตายอย่างไร้ความรู้สึกใดใด

 

 

 

 

 

 

 

ผมหยิบเงินมานับในรถ

ไม่รู้สึกแล้วถึงความมากหรือน้อย

มันจะจริงหรือ ที่จะไม่มีสงคราม

 

...............

.....

 

..........................

 

แรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ Equals

ที่ว่าถึงโลกที่มนุษย์ในอนาคตนั้นไร้อารมณ์รัก โ